Ouders en leerlingen aan het woord
 |
Angsten overwinnen
|
 |
|
Weinig zelfvertrouwen
|
|
|
Ode aan Ikbal van Joan Cele
|
|
|
Familie Frouws
|
|
|
Bart Dikkeschei
|
|
|
Ellen Steendijk
|
Angsten overwinnen,
Onze dochter heeft na een aantal maanden basisonderwijs van haar 4e tot haar 12e jaar op het Speciaal Onderwijs gezeten. Hierna mocht ze naar het VMBO met LLWO. Helaas is in het derde jaar is bekend geworden dat ze psychisch ziek is . Vooral angsten spelen een enorme rol Ze gaat dan weer terug naar het Voortgezet Speciaal Onderwijs.
Eigenlijk waren er altijd al sociaal/emotionele problemen. Alleen kwamen deze er op het Speciaal Onderwijs er nooit zo extreem uit, omdat daar ook veel op haar aangepast werd: alles op eigen niveau.
In de huidige aanpak (Feuerstein) wordt de wereld steeds meer omgedraaid: ze helpen onze dochter met een goede cognitieve en sociale denkstimulatie.
Via de positieve, hoopvolle benadering heeft ze steeds meer zelfvertrouwen gekregen en nemen de angsten die ze voorheen had, steeds meer af.
De medewerkers zijn geweldig professionele begeleid(st)ers. Inmiddels zijn ze bezig om onze dochter terug te brengen naar het reguliere onderwijs (MBO).
Onze dochter is nu 16 jaar. Ze vindt zelf ook dat deze methode geweldig bij haar aanslaat en zowel zij en wij, als ouders, zijn erg dankbaar dat wij van deze methode gebruik kunnen maken. Het proces zet zich nog steeds goed voort .Inmiddels zijn we hier ruim een jaar mee bezig.
Wat we erg jammer vinden dat deze methode niet eerder voor ons bekend was, want onze dochter heeft natuurlijk al veel meer deskundige begeleiding gehad, maar helaas met veel te weinig resultaat of juist averechts resultaat. Gelukkig hebben we zelf deze Feuersteinmethode via internet ontdekt.
Familie bij Joan Cele bekend.
Weinig zelfvertrouwen
Toen onze zoon voor het eerst naar het Joan Cele Instituut ging, was er weinig van zijn zelfvertrouwen over, had hij ernstige concentratiestoornissen, en had hij net de overstap gemaakt van het regulier- naar het speciaal onderwijs. We zijn nu drie jaar verder, en hebben besloten te stoppen met de Feuersteintraining, want de zaken staan er nu heel anders voor.
Onze zoon is inmiddels teruggekeerd naar het regulier onderwijs, en behoort tot de besten van de klas. Op het Joan Cele Instituut heeft hij geleerd zich te concentreren, en heeft hij strategieën aangeleerd om te studeren. Hij heeft eindelijk weer plezier in leren. 'Mamma, ik hoef niet meer op te kijken als ik een geluid in de klas hoor', zei hij onlangs nog.
Ode aan Ikbal van Joan Cele
Iedereen heeft wel een persoon die hen inspireert
Een persoon waar je veel van leert...
Zulke mensen zie je niet vaak om je heen...
Maar toevallig ken ik er een...
Die elke dag met een lach om haar mond verscheen...
Ik ga ons ochtend ritueel zeker missen!!
Een ding is zeker, tussen RNA en DNA kan ik me nooit meer vergissen...
Ikbal hartstikke bedankt voor je hulp met het leren van ANW!!
Marieke
|
Familie Frouws
Drop-out, zo kon je onze jongste zoon wel noemen.
Op school ging het (via het speciaal onderwijs) redelijk goed tot en met klas 3 VWO. Daarna moest hij naar het regulier onderwijs , naar HAVO-4, terwijl daar net de vernieuwde tweede fase begon.
Dat ging dus niet.
En het jaar daarop, voor de tweede keer HAVO-4, weer niet. Toen een leuke Mbo-opleiding (kunst en cultuur)…maar ook dat ging niet. Het jaar daarop ging onze zoon "de arbeidsmarkt verkennen". Al snel bleek dat geen baas zit te wachten op een schoolverlater. Dus een nul-urencontract op oproepbasis was het hoogst haalbare. In die tijd liep onze zoon met afhangende schouders en gebogen hoofd; hij was zijn zelfvertrouwen kwijt en wij, zijn ouders, waren ten einde raad.
Toen werden wij gewezen op het Joan Cele Instituut, dat kinderen met speciale problemen zoals ADHD, dyslexie en hoogbegaafdheid kon begeleiden. Nu, wij hadden er één in de aanbieding: een ADHD-er met dyslexie die bovendien (partieel) hoogbegaafd zou zijn.
Onze zoon, inmiddels een jongvolwassene, is toen met begeleiding van het Joan Cele Instituut voor de derde keer naar HAVO-4 gegaan. En dit keer ging het goed. Op dit instituut werd onze zoon gemotiveerd en gestimuleerd en waar knelpunten waren werden deze met deskundige hulp opgelost.
Onze zoon heeft dankzij de hulp van het Joan Cele Instituut in het cursusjaar 2003-2004 HAVO -4 gehaald met een zodanig resultaat dat hij dit jaar bezig is om HAVO-5 plus Atheneum 5 en 6 in één jaar te doen.
Hij loopt weer fier rechtop; zijn zelfvertrouwen is terug. Wij zijn de medewerkers van het Joan Cele Instituut dankbaar voor alles wat zij tot nu toe voor onze zoon hebben betekend en hopen dat ze zich voor hem willen blijven inzetten.
Tot slot willen we uiting geven aan het respect dat we hebben voor onze zoon die keer op keer geprobeerd heeft uit de goot te komen. Met hulp van het Joan Cele Instituut brengt hij het hopelijk van "drop-out" tot succesvol student!
Bart Dikkeschei
Komende van een zeer kleine basisschool in Genne ondervond Bart Dikkeschei (14) pas op het Thomas à Kempis in Zwolle echt leerproblemen. Een test bij Joan Cele wees uit dat hij NLD (Nonverbal Learning Disorder) heeft. Oftewel, verbaal is Bart ijzersterk, maar op ruimtelijk inzicht en andere vakken waarbij de rechter hersenhelft belangrijk is, scoort hij zwak. Dankzij remedial teaching van onder meer Rintje Raap op Joan Cele kan hij het tempo van de klas gewoon bijhouden.
"Ik had een dubbel gevoel, maar ik was toch wel erg blij om te weten dat mensen met NLD aparte personen zijn. Ze hebben een grote woordenschat, zijn extreem goed in sommige vakken en tegelijk extreem slecht in andere. Hier voel ik me een beetje onder lotgenoten.
Ik was even bang voor een huiswerkinstituut: heel massaal, ieder in een apart hokje en voordat je weg mag, moet je eerst je huiswerk af hebben. Zo is Joan Cele absoluut niet.
Natuurlijk moet je hier huiswerk maken, maar Joan Cele gaat verder. Ik heb hier bijvoorbeeld mijn eigen werkplek met pc en als ik begin, komt meteen een van de docenten vragen wat ik ga doen. Als ik extra begeleiding nodig heb, dan plannen we dat alvast in en geven ze mij bijvoorbeeld extra oefeningen. Daarnaast regelen ze ontzettend veel voor je. Zo heb ik Frans een half jaar eerder mogen laten vallen en mag ik straks waarschijnlijk geschiedenis op een hoger niveau volgen. Zonder Joan Cele was dat niet mogelijk geweest. De docent ziet je komen.
Wat heb je hier geleerd?
Wat ik hier geleerd heb is heel veel structuur. Met leren zelf en qua dagindeling. Eerder ging ik bijvoorbeeld kriskras door een boek heen, terwijl ik het nu een paar keer lees, aantekeningen maak en vervolgens mij op die dingen concentreer."
Ellen Steendijk
Max is net 11 jaar als hij naar het voortgezet onderwijs gaat (hij is nu 12). Een hele slimme jongen met de diagnose "Syndroom van Asperger". Dit is een aan autisme verwante stoornis. Bij Max is dit het beste te omschrijven als "verstrooide professor". Hij heeft veel moeite zich te concentreren op schoolwerk, hij kan zijn werk niet plannen, heeft startproblemen en houdt ook weer op met werken als hij niet voortdurend aangespoord wordt.
In de omgang met anderen is hij "eigenaardig". Hij praat zelden over koetjes en kalfjes, en draaft soms door op de onderwerpen die hem fascineren. Max kan naief reageren en is een makkelijk doelwit voor pesterijen.
Onze zorg was dat hij zou verzuipen in het voortgezet onderwijs, dat er niet uit zou komen wat er in zit en dat wij als ouders voortdurend een soort remedial teachers zouden zijn, hetgeen de verhoudingen in huis waarschijnlijk geen goed zouden doen. Op de basisschool had hij al Ambulante Begeleiding, hetgeen, na enig touwtrekken, op het voortgezet onderwijs ook zou doorgaan. Maar hij heeft zo veel meer nodig. Gelukkig kwamen we in contact met het Joan Cele Instituut.
De medewerkers accepteren Max helemaal zoals hij is, voor mij een hele belangrijke basisvoorwaarde om prettig met elkaar om te gaan. Max wordt uitstekend geholpen met zijn huiswerk. Er wordt aan alle kanten mee gedacht over hoe Max het meest effectief zijn werk kan doen. Zijn mentor van het JCI komt bij de besprekingen die we met school en de AB hebben.
Resultaat is nu dat hij een laptop op school heeft waardoor hij veel sneller werkt. Hij kan, als het nodig is, eventueel sommige toetsen van de toetsweek van school op het JCI maken, in alle rust.
De resultaten van het schoolwerk van Max zijn meer dan goed: er komt helemaal uit wat er in zit. Hij is met een prachtig rapport over gegaan naar het volgende jaar en dit is absoluut te danken aan de inzet van de medewerkers van het JCI! Hij heeft het zo naar zijn zin op het JCI dat hij ook even gaat buurten als hij geen huiswerk heeft, dat zegt nogal wat.
Als ouders ervaren we het werk van het JCI als een enorme ontlasting voor ons gezin. Max komt wel laat thuis, maar hij is bijna altijd klaar met zijn huiswerk. Hij kan dan 's avonds nog even spelen, ontspannen en rondhangen: ook belangrijk voor een aankomende puber. Het contact verloopt vaak via de mail: berichtjes van ons naar het JCI en andersom komen zo snel, handig en tijdig op de goede plek.
Het valt ons ook op hoe Max gegroeid is in zelfstandigheid en sociale vaardigheden. Ik ben er van overtuigd dat het JCI hier ook debet aan is. Er wordt namelijk niet alleen maar huiswerk gemaakt, maar ook gelet op zaken zoals onderlinge omgang, vriendschap, gedrag, communicatie. Kortom: wij zijn heel tevreden en gelukkig dat de mensen van het JCI ons pad zijn gekruist!
Ellen Steendijk
Printvriendelijke afdruk JoanCele.nl d.d. 09-09-2010
|
